Gece uyurken perde üzerinde bir kıpırdama hissettim, hemen kalkıp ışığı yaktım, eve kedi girmiş kapalı olan pencereden çıkmaya çalışıyordu. Sonra bu kedinin evcilliğinden komşumuzun aradığı “pamuk” olduğunu farkettim.

Muhtemelen sabah girmişti ve bütün gün evde kalıp benim yerime keyif yapmıştı. Neyse gece gece evde bir koşuşturmadır, kedi önde ben arkada. Kediyi açık olan pencereye doğru kovalamaya çalıştım; ama hayvancağız mutfaktaki dolabın alt boşluğuna girdi ve orda sıkıştı kaldı. Ne yaptıysam çıkaramadım. Kedi de zaten korkusundan her hareketime saldırgan tepkiler vermeye başladı. Kediyi girdiği yerden çıkaramadığımı anlayınca mutfakta ne var ne yok her şeyi topladım, Pencereyi ardına kadar açıp, mutfak kapısını kapadım ve ışıkları söndürüp yattım. Yatakta kedi çıkar mı diye düşünürken aklıma son çare olarak kediyi öldürmek geldi. Etraftaki yalnız ya da dul kadınların kedi sevgisine lanet ettim. Ama yapacak pek fazla birşey yoktu. Evi istemediğim sürpriz bir ziyaretçiyle paylaşmak istemiyorum ve canilik de olsa tek çare oysa yapabilmeliyim diye düşündüm.

Diğer yandan kedi çok sessizdi. Korktuğu için sessiz olduğunu düşünülebilir ama daha önce dışarda da gördüğüm için biraz yılışık, cesaretli ve sessiz bir kedi olduğunu düşünmeye başladım. Tıpkı benim gibi

Gerçekten bana benziyorsa sabaha kadar çıkar diye düşündüm. Ben kedi olsaydım diye düşünmek bu olsa gerek. Sabah oldu; neyse kedi gitmişti. Güle güle kedicik . Sabah erkenden bütün evi temizlemeye başladım. Sonuç: “Bir kediye istemediği bir şeyi asla zorla yaptıramazsınız.”